நடைபாதை ஜீவன்கள்

எப்போது பார்த்தாலும்

தெருவில்தான்

இருக்கிறார்கள்..

எப்படி சாப்பாடு கிடைக்கும்..

இரவுத் தூக்கம்

எங்கு வாய்க்கும்..

குளியல்.. பிற செயல்கள்

எந்த இடத்தில்..

கேள்விகளால் மனசு

நிரம்பி போகும் ..

அவர்களோடு

யாராவது

பேசுவார்களா..

அதுவும் தெரியவில்லை..

உடை கூட கிழிவது ..

மாற்றுடை பற்றி அக்கறை

ஏதுமற்று..

எதற்கென்று புரியாமல்

அவர்களின் முகத்தில்

எப்போதாவது தென்படும்

புன்னகையோ .. சிரிப்போ சொல்லாமல்

சொல்கிறது..

'என்னைப் போல

அவர்களும்

மனுஷங்கதான்.. '